25 Eylül 1826

9 Haziran'da, Musul'un, Abel-Celil ailesinden valisi Cebia Paşa'ya karşı ayaklandığı haberi alındı. Yiyecek fiyatlarının artmasıyla ezilen Musul halkı öyle bir noktaya geldi ki, Cebia Paşa hayatını kurtarmak için kaçmak zorunda kaldı. Kendisi, kardeşi ve Kâhya Assad Bey ile birlikte, valimiz Davud Paşa'ya sığındı; Paşa onu rütbesine uygun tüm saygıyla karşıladı ve onun hakkındaki Bâb-ı Âli kararlarını beklemeye başladı.

12 Haziran günü hükümet, Süleymaniye civarında, Kürdistan'da yağan olağanüstü bir tahıl yağmurunun o bölgede bereketi yaydığı haberini aldı. Bu doğa olayının garipliği, Fransa konsolosluğunu bu konuda titiz araştırmalar yapmaya sevk etti. (Bu sözde tahıl yağmurunun, bir yerden gelen bol miktardaki nakliyeden başka bir şey olmadığı muhtemeldir. Ayrıca "altın yağıyor, bolluk yağıyor" denir; Doğuluların ifade biçimi, doğaüstü olaylara başvurmaya gerek kalmadan bu açıklamayı destekler.)

24'ünde, 27 Mart'ta Halep'ten yola çıkan iki İtalyan subay, zahmetli bir yolculukla Mezopotamya'yı geçtikten sonra Bağdat'a ulaştı. Onlardan biri aylık 1500 kuruşla Paşa'nın yanında göreve başladı; diğeri İran'a doğru yoluna devam etti.

Basra'dan, Hindistan mallarıyla dolu 12 gemi her an beklenmektedir. Arapların onlara saldırabileceği korkusuyla Dicle boyunca büyük bir muhafız birliği gönderildi, bu esnada Camar ve Ak-Cerbe Şeyhleri onları nehir kıyısı boyunca koruyacaklar.

Babil Piskoposu Sayın Pier-Alessandro Enperif, 27 Mayıs'ta 27 Aralık 1825 tarihli bir bakanlık yazısı aldı; bu yazıda Roma sarayının, onun Bağdat'taki Fransa başkonsolosluğunu o krallığın işlerinden sorumlu vekil unvanıyla yönetmesini kabul ettiği bildirilmektedir.

Bağdat'taki baş tercüman ve kâtip Bay Onorato Vidal, sağlığını düzeltmek için Paris'e gitme izni aldı. (Spett. Or.)

Giornale Italiano Gazetesi, 25 Eylül 1826. anno.onb.ac.at