12 Eylül 1925

KÖYE GAZYAĞI

Köyümüz gazyağına muhtaçtır. Gazyağı köye çok güç ulaşmaktadır. Büyük merkezlerde ilgili kuruluşlar tarafından gazyağı depolamak için tanklar kurulmuştur. Ama uzak köylere gazyağı taşınmamaktadır. Svanetya, Raça uyezdi ve Kürdistan gibi bölgelerde gazyağı çok azdır.

Kışın orada gazyağı altın değerinde tutulur ve yalnızca hali vakti yerinde olan kesimlerde bulunur. Svanetya'da çoğunlukla reçineli çıra kullanılmaktadır. Gazyağı, genel olarak, Svanlar tarafından pek tanınmamaktadır; azdır, rağbet görmemektedir, köyün bütün kesimlerince henüz kullanılmamaktadır. Kürdistan'da da aynı tablo görülmektedir. Ama burada, gazyağının dağıtım ve satış örgütlenmesindeki yetersizliğin yanı sıra, doğal koşullar da rol oynamaktadır: uzaklık, yolların geçit vermezliği. Bununla birlikte, gazyağı eksikliği Borjomi, Yelenovka, Basar-Geçer gibi yerlerde de görülmektedir. Bu bölgelerden biri Tiflis'e ve Bakü'ye yakın, diğerleri ise büyük şose üzerindedir. Köy muhabirlerimizin mektupları, köye gazyağı tedarikinde büyük aksaklıklar olduğuna tanıklık etmektedir. Sık sık özel tüccarlar gazyağı tedarik etmeyi başarmakta ve onu, köy kooperatiflerinin petrol depoları boş dururken, ıssız yerlerde yolun kenarında fahiş fiyata satmaktadır. Böyle olaylar Dağlık Karabağ'da da yaşanmıştır.

Kış yaklaşıyor ve eğer bu durum böyle devam ederse, köyün gazyağıyla tedariki meselesi keskin bir hâl alacaktır. Bazı bölgelerimiz vardır ki, sonbaharın başından itibaren bunlara ulaşım güçleşmektedir. Bu nedenle şimdiden, uzak bölgelerin gazyağıyla zamanında tedarik edilmesi konusunu ciddi biçimde düşünmek gerekmektedir. Kışa kadar, bütün uzak noktalara, yolların bozulacağı dönemde halkın gazyağından yoksun kalmaması için yeterli miktarda gazyağı ulaştırılmalıdır. Eğer bu işte acele edilmez, gazyağının köye planlı ve düzenli biçimde ulaştırılması ivedilikle örgütlenmezse, bugün mümkün olan yarın artık geç kalınmış olacak ve geçen yıl olduğu gibi, gazyağının bolca bulunduğu dönemde bütün bölgelerin karanlıkta kaldığı bir durumla yeniden karşılaşacağız.

Genellikle bu meselenin çözümü yerel güçlerin inisiyatifine bırakılmaktadır. Bu güçler harekete geçip gerekli talepleri sunana kadar çok zaman geçmekte, sonuçta talepler, sorular ve cevaplar arasında vakit kaybedilmekte ve köy, ihtiyaç duyduğu bu üründen mahrum kalmaktadır.

Gazyağı, köyde en zorunlu mal hâline getirilmelidir; zira köyün kendisi de bu mala rağbet etmekte ve her defasında onun yetersiz ulaştırılmasından duyduğu hoşnutsuzluğu dile getirmektedir.

Zaria Vostoka Gazetesi, 12 Eylül 1925, No 975. (საქართველოს ეროვნული ბიბლიოთეკა)